Ξερολιθιές, χτισμένες από γενιές, με ορισμένες να μαρτυρούν την ύπαρξή τους ήδη από τη μυκηναϊκή εποχή  χτίστηκαν για να εξαλείψουν το χάος, να αξιοποιήσουν τη γη και τις πέτρες και ανακηρύχθηκαν Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO. Τα τοπία με τις αναβαθμίδες αποκτούν και πάλι πιο ομαλές γραμμές λόγω της απουσίας ανθρώπινου χεριού και εργασίας, καθώς γλιστρούν προς τα κάτω στις πλαγιές. Ταυτόχρονα, έχει ξυπνήσει η συνειδητοποίηση του μοναδικού χαρακτήρα και της σημασίας των πέτρινων τοίχων: στην Ελλάδα, για παράδειγμα, ο σύλλογος «ΕΛΛΕΤ» (ellet.gr) αφιερώνεται στην ευαισθητοποίηση, την έρευνα και τη δημοσίευση τεχνικών κατασκευής και συντήρησης πέτρινων τοίχων·

«Η Γη δεν είναι μια απομονωμένη πραγματικότητα στον κόσμο· είναι φτιαγμένη από το ίδιο υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένος ολόκληρος ο ουρανός, και το να χειρίζεσαι τη γη σημαίνει τελικά να χειρίζεσαι τον ουρανό – να δίνεις μορφή στην υλική θεότητα. (Focillon, Henri, (1934) 1981: La vie des formes,ακολουθούμενο από L’éloge de la main, Παρίσι, Presses Universitaires de France).

Το βιβλίο αυτό προσφέρει μια επιλογή φωτογραφικών, γραφιστικών και ποιητικών λογοτεχνικών συνεισφορών ως φόρο τιμής στο νησί της Κέας και στο θαύμα που δημιουργήθηκε μέσα από γενιές, χωρίς να διεκδικεί να είναι εξαντλητικό ή οριστικό. Η υποβλητική γλώσσα της ποίησης ενώνει συνεισφορές της Ελληνο-Γαλλίδας φωτογράφου και ποιήτριας Μαριάννας Κατζαρά, του Αυστριακού πολιτισμικού μελετητή και συγγραφέα Τόμας Μπαλχάουζεν, της Ελληνιδας φωτογράφου Άντα Ντούρλια, του Έλληνα αρχιτέκτονα Αλέξανδρου Φωτάκη, της Ελβετίδας αρχιτέκτονα τοπίου Μύριαμ Τράιμπερ και της Ιταλίδας ψυχοθεραπεύτριας και ποιήτριας Ροσέλα Παολίκι. Προσεγγίζουν τις ξερολιθιές με τα διαφορετικά μέσα και τις γλώσσες τους, επιτρέποντας μια αισθητική εξερεύνηση της ομορφιάς, της μοναδικότητας και της παροδικότητάς τους, και θέτοντας ερωτήματα για το μέλλον τους.