Η Πλημμυρίδα της νύχτας είναι μια μαρτυρία, μια μεταγραφή και ταυτόχρονα μια μυθιστορηματική αφήγηση, όπου η υπερήλικη μάνα μετουσιώνεται σε μυθιστορηματική ηρωίδα και η μνήμη συνομιλεί με την αποσπασματική αφήγηση της άνοιας.

Σύγχυση  του δειλινού κατά τους γιατρούς, όμως, καθώς κάτι αινιγματικό υπάρχει στην ελαφρότητα του σώματος και τη βαρύτητα της μνήμης, αυτά που μένουν από τη λειτουργία νου και ψυχής, ένας ακαταλαβίστικος εσωτερικός θησαυρός, έστω αποσπασματικά, γίνονται αυθόρμητο δείγμα υπερρεαλισμού.