H ποιητική γραφή έχει µια παραµυθητική ιδιότητα. Οι λέξεις στην ποιητική γραφή σωµατοποιούνται, αποκτούν παλλόµενες δονήσεις, δηµιουργούν νέες εστίες πρόσληψης. «Είδα τον Ποιητή ολοµόναχο και γύρω του να λάµπει το κενό» αναφέρει ο Μίλτος Σαχτούρης. Το κενό αποκτά πλαστικό όγκο, γίνεται διάφανη σιωπή. Αυτό το διάµεσο ανάµεσα στον Ποιητή και το κενό ορίζει η ποίηση. «Ποίηση είναι µόνο Κείνο που αποµένει» αναφέρει ο Οδυσσέας Ελύτης. Είναι αυτή η αύρα που µας διαπερνά µέσα από το ποίηµα και που ξυπνά µέσα µας την πρώτη αίσθηση των πραγµά - των. Όταν οι Άγγελοι ζωγραφίζουν τη γη. Κόκκινο φλέγεται στα τζάµια. Είναι γήινοι, χωρίς φτερά και µετατρέπουν µε το χρωστήρα τους την καθηµερινότητα σε µικρά θαύµατα. Το θείο γίνεται απτό. Τα ρολόγια ξεκουρδίζονται, ο χρόνος ακινητοποιείται. Εικόνες κυλούν, ερµηνείες δονούνται, νέες σχέσεις εγκαινιάζονται ανάµεσα στο κείµενο-σώµα της γραφής και τον αναγνώστη. Στο σύθαµπο οι λέξεις κρυσταλλώνονται και φέγγουν. Μέσα σε λωρίδες σκοτάδι µικρές φλογίτσες ανάβουν. Κι ο αόµµατος Τειρεσίας ξαφνικά βλέπει.

Στη συναγωγή αυτή των κειµένων συνεκτικός ιστός είναι η αναζήτηση του νεοελληνικού πολιτισµικού προσώπου µέσα από τις σηµαίνουσες σχέσεις: φύσης-πολιτισµού, ατόµου-κοινωνίας, ρασιοναλισµού-µυστικισµού. Οι διπολικές αυτές σχέσεις ορίζονται από την υπέρβαση των αντιθέτων, οι οποίες κρυσταλλώνονται σε οµόλογες ποιητικές φόρµες όπως: «αγγελικό και µαύρο φως» κατά τον Σεφέρη, «στα σύνορα των αντίθετων· εκεί που ο Ήλιος και ο Άδης αγγίζονται» κατά τον Ελύτη, αναδεικνύοντας ότι η αρχή της αντίφασης είναι συστατικό στοιχείο της βαθύτερης δοµής του κόσµου. Η µελέτη στοχεύει στην εµβάθυνση των πολιτισµικών δοµών της παράδοσης, αποτυπώνοντας τον τρόπο µε τον οποίο οι συγγραφείς την µεταβάλλουν σε σώµα ζωντανό, έχοντας την πεποίθηση ότι ο ελληνικός τρόπος του σκέπτεσθαι είναι το κατεξοχήν παράδειγµα αναπαραγωγής του παρελθόντος σε διάνοιγµα του µέλλοντος