Στη «Σπουδή στην Ψυχανάλυση της Λογοτεχνίας και της Τέχνης» (“Psychoanalytische Studien an Werken den Dichtung und Kunst”, 1924) επιλέγεται ένα καθαρά καλλιτεχνικό πεδίο ψυχαναλυτικής μελέτης. Ο Φρόυντ, με ενδιαφέρον που δεν είναι αισθητικό, μελετά τι φανερώνουν τα λογοτεχνικά ή όποια άλλα έργα για την ανθρώπινη ψυχολογία, τόσο του δημιουργού όσο και αυτού που γίνεται κοινωνός τους. Το ασυνείδητο είναι και πάλι παρών και οι απεικονίσεις της τέχνης προκύπτουν από ποικίλα αίτια, όπως ο φόβος του θανάτου και τα σεξουαλικά ένστικτα.